Matthew Baren, Redux (2012)

Ο Καμύ δηλώνει ότι ‘…στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει η εμπειρία του θανάτου.’ Το Redux προσκαλεί τους θεατές να θεωρήσουν τον θάνατο ως κάτι που οι ζωντανοί βιώνουν περιφερειακά. Tο project μπλέκει εννέα ξεχωριστές μη-ηθελημένα συγχρονισμένες αφηγήσεις, όπως προτείνει η σουρεαλιστική τεχνική του ‘εξάισιου πτώματος.’ Κάθε πλάνο υφίσταται σε απομόνωση, κάθε χαρακτήρας είναι μόνος του στην εμπειρία του, σε μια κοινωνία που επιλέγει να μην μιλάει για τον θάνατο. Και παρ’όλα αυτά, μοιράζονται την εμπειρία τους με κάθε άλλο άτομο στην οθόνη. Η εικόνα και ο ήχος μπερδεύονται ελεύθερα, αφήνοντας τους θεατές να βρουν ποιο πλάνο τους τραβάει σε κάθε δεδομένη στιγμή, να ανακαλύψουν που ανήκουν.

Nat Portnoy, 42 Days (2020)

Προσοχή: αναφορές σε σεξουαλική κακοποίηση, αναπηρία, αυτο-τραυματισμού και αυτοκτονία.

Το έργο αυτό επικεντρώνεται στην αντιπαράθεση με μια τερματική ασθένεια, τις οικογενειακές σχέσεις που ταλανίζονται μέσω αυτής. και την έκφρασή της υπό τη μορφή φόβου, πόνου, αγωνίας και επιθυμίας. Η ταινία θυμίζει ημερολόγιο, στο οποίο η δημιουργός αποκαλύπτει διαφορετικές πτυχές της προσωπικότητάς της, της σεξουαλικής και έμφυλής της ταυτότητας, του σώματος, των αναγκών και της αυταπάτης της σχετικά με τον έλεγχο και την απώλειά του. Είναι εφικτή η αποδοχή της μοίρας μας; Το έργο περιλαμβάνει σκέψεις πάνω στην queer εμπειρία ενός femme σώματος στην σεξεργασία, εντός ενός συντηρητικού Καθολικού περιβάλλοντος.

Guilherme Bergamini, Feminicídio (2020)

H Βραζιλία είναι η πέμπτη χώρα στο κόσμο με τα υψηλότερα ποσοστά γυναικοκτονίας. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), ο αριθμός των δολοφονιών φτάνει τις 4.8 για κάθε 100,000 γυναίκες. Ο Χάρτης Βίας του 2015 επισημαίνει ότι, μεταξύ 1980 και 2013, 106,093 άνθρωποι πέθαναν λόγω της θέσης τους ως γυναίκες. Σύμφωνα με το Ετήσιο Ημερολόγιο Δημόσιας Ασφάλειας της Βραζιλίας, μεταξύ 2016 και 2018, υπήρξαν πάνω από 3,200 θάνατοι γυναικών στην χώρα. Επιπροσθέτως, μια εκτίμηση του Εθνικό Συμβούλιο Δικαιοσύνης υποδεικνύει ότι, κατά την ίδια περίοδο, πάνω από 3,000 περιπτώσεις γυναικοκτονίας δεν καταγγέλθηκαν.

Erik Thörnqvist, The gods have granted me sight (2019)

Μια αχτίδα ηλίου αγγίζει το πρόσωπο του AI-droid HAT-P-13 για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες. Τα φωτοβολταϊκά του ξαφνικά ενεργοποιούν τον πυρήνα του και αρχίζει να παρατηρεί και να περιπλανιέται στον κόσμο γύρω του. Ξεχασμένο σε ένα αρχαίο σύμπλεγμα κατοικιών, το HAT-P-13 προσπαθεί να ξεφύγει. Σε αυτήν την προσπάθεια, η τεχνητή του νοημοσύνη εντοπίζει ένα σήμα μετάδοσης από ένα αρχείο grindr. Μετά από τον εντοπισμό του σήματος, βρίσκει την πηγή του: μια παλιά συσκευή για gay dating και εξωσκελετοί σε παράξενες στάσεις. | Credits |

Tigris Li, Quarantine Lovers (2020) [αριστερά] 

Το έργο Quarantine Lovers αφορά τις πρόσφατες εξελίξεις που επηρέασαν τους τρόπους κοινωνικοποίησής μας την Άνοιξη του 2020.

Tigris Li, Take a Breath (2020) [δεξιά] 

Το έργο Take a Breath δημιουργήθηκε μετά την δημοσίευση του έργου Quarantine Lovers. Σε έναν κόσμο κλιματικών αλλαγών, καραντίνας, κοινωνικής απομόνωσης και αποκλεισμού, η καλλιτέχνις προσπαθεί να μας υπενθυμίσει ότι παρά τις πρωτόγνωρες συνθήκες που βιώνουμε, είναι σημαντικό να διατηρήσουμε την ανθρωπιά μας και να συνεχίζουμε να προσπαθούμε να απολαμβάνουμε την ζωή παρά τις αντιξοότητες που εμφανίζονται.

01 – Sweet Zombie

05 – Fallen Idol

09 – Sustainable Goals

13 – Uncomplicated Exchange

17 – Endless Space

02 – Verified Realities

06 – Wave Alert

10 – Perfect Conditions

14 – Related Objects

18 – Uninterrupted Time

03 – Uncanny Ability

07 – Undiscovered

11 – Visual Paradoxe

15 – Digital Liquid

19 – Storage Room

04 – Real Chimera

08 – Deep Learning

12 – Safety World

16 – Fatale Issue

20 – Hard Science

21 – Time-out

Sandrine Deumier, Pink Party (2017)

Το Pink Party είναι ένα μηχανικό μπαλέτο που λαμβάνει χώρα στην εποχή των σάϊμποργκ και της τεχνητής συμπεριφοράς. Στο έργο πρωταγωνιστούν κυβερνητικές χίμαιρες, ανθρωποειδή και άνθρωποι-αντικείμενα, των οποίων οι οργανικές ιδιότητες και οι συμπεριφορές αλλάζουν και ανατρέπονται, παρουσιάζοντας διαφορετικές εκδοχές της ψηφιακής ανθρωπότητας.