Eric Peter, Familiar Strangers: Conversations on the Near Future (2015-17)

Το έργο Familiar Strangers: Conversations on the Near Future διερευνά μέσω συνομιλιών με ανθρώπους από ένα πλήθος φόντων και γεωγραφικών τοποθεσιών, μια αφήγηση που είναι αντι-καπιταλιστική και αντι-πατριαρχική. Προκαλεί τις προκαταλήψεις που κληρονομούνται μέσω της Iστορίας (“his story”), σε ένα άτομο. Η Ram, στο δωδέκατο κεφάλαιο αυτού του έργου, είναι καλλιτέχνiδα και ακτιβίστρια LGBTQIA + από το νησί Mindanao, στις Φιλιππίνες. Σκεπτόμενη τη θεϊκή υπόσταση που είχαν οι trans γυναίκες, άνδρες και άνθρωποι σε πολλούς διαφορετικούς πολιτισμούς παγκοσμίως, η Ram μας καθοδηγεί σε σκέψεις γύρω από τη θεότητα, την προκατάληψη και το φύλο.

Megan Arnold, ELFQUEST (2019)

Χρησιμοποιώντας οπτικά μέσα δανεισμένα από δημοφιλή διαδικτυακά βίντεο, το ELFQUEST εξετάζει την εκδήλωση του queerness στην Ισλανδική παράδοση και στο τοπίο της χώρας. Ο φόβος του queer αποκαλύπτεται μέσω μοτίβων και χαρακτήρων που ξεδιπλώνονται μέσω ενός κυνηγιού, και παρουσιάζονται ως πονηροί (όπως η Κίκι και οι Yule Lads) και τερατώδεις (όπως το Πλάσμα από το Blue Lagoon).

Paul Anagnostopoulos, We Can Be Us (2019)

“To έργο μου αποτελεί μια εξερεύνηση της μυθολογικής επιθυμίας και της queer μελαγχολίας. Μεταφέρω στον καμβά τις πομπώδεις αφηγήσεις μέσα από την εικόνα του Ήρωα. Το αρχέτυπο αυτό, η εξιδανικευμένη μορφή της δύναμης και της ομορφιάς, επισημαίνει τελικά την αδυναμία επίτευξης μιας καθολικής τελειότητας. Οι μορφές μου προέρχονται από την αρχαία τέχνη, τον gay ερωτισμό και τους αγώνες πάλης. Μεταχειρίζομαι αυτές τις υπερβολικά αρρενωπές εικόνες με τέτοιο τρόπο ώστε να αποκαλύπτουν τελικά την πιο ευαίσθητη και προκλητική πλευρά του θέματος.”

Paul Anagnostopoulos, Nothing Will Keep Us Together (2019)

“O πίνακας υπονομεύει τη δυτική δυσαρέσκεια απέναντι στην ομοφυλοφιλία αναδεικνύοντας την queer οικειότητα και την τρυφερή αρρενωπότητα. Αντλώ υλικό από το αρχαιο απόθεμα εικόνων το οποίο συγχωνεύω με οπτικό υλικό που δημιουργήθηκε την εποχή μεταξύ της Εξέγερσης του Stonewall το 1969 και της κορύφωσης της κρίσης του AIDS τη δεκαετία του 1980. Συνδυάζοντας τις εποχές αυτές, προτρέπω τον θεατή να συλλογιστεί πάνω στην queer ιστορία και να δώσει έμφαση στην εκδοχή που έχει αποσιωποιηθεί. Κάθε πίνακας λειτουργεί σαν ένα είδος μνημείου αφιερωμένο στα άτομα εκείνης της χαμένης γενιάς. Η δουλειά μου είναι αποτέλεσμα μιας συμβολικής διαδικασίας κάθαρσης, επενδυμένη με προσωπικά ανέκδοτα σχετικά με την απώλεια και την απόρριψη. Aποσπώ το υλικό μου από ποικίλα συστήματα και ιστορίες σε μια χειρονομία απόδοσης σεβασμού στην οικειότητα, την ιστορία και τη ζωή της queer κοινότητας.”

Paul Anagnostopoulos, This Empty Space You Left Behind (2019)

“Μέσα από αυτούς τους πίνακες, κατασκευάζω ουσιαστικά απρόσπέλαστες εισόδους σε έναν ειδυλλιακό παράδεισο. Τα τετράγωνα, οι γραμμές και τα σύνθετα επίπεδα σκόπιμα εξαλείφουν κομμάτια του τοπίου σαν να αναπαριστούσαν μια συγκεχυμένη μνήμη. Ο Παράδεισος, τα Ιλίσια Πεδία, η Εδέμ, είναι όλα καταφύγια του τέλειου ανθρώπου όπου μόνο ο καλύτερος ανταμοίβεται με την μακάρια αιώνια ζωή. Oι διαβαθμίσεις στο βαθος λειτουργούν σαν υποκατάστατο ενός τροπικού σκηνικού, με κυρίαρχο το ηλιοβασίλεμα και τη θέα της θάλασσας. Μοιάζουν με καρτ ποστάλ από ένα ταξίδι που ενδεχομένως έχει – ή μπορεί και να μην έχει – πραγματοποηθεί.”

Albert Bonay, Revisiones (2013-14)

Το Revisiones είναι ένα πρότζεκτ που εξερευνά το ευάλωτο και την εξουσία έργων ζωγραφικής ως ‘αρχεία.’ “Δημιουργώντας μια όμαδα ψηφιακών κολλάζ και χρησιμοποιώντας επιδραστικές ζωγραφιές ως φόντο ή σενάριο, στοχεύω να κάνω μια ανασκόπηση επί των ‘κανονικών’ Δυτικών προοπτικών.

Το έργο μου είναι μια συλλογή από υλικά εντοπισμένα στο Διαδίκτυο ψάχνοντας για συγκεκριμένες θεματικές. Το Google Images είναι ένα αρχείο που συνεχώς αλλάζει όπου η ιεραρχία του περιεχομένου του βασίζεται στο τι θεωρεί ο κόσμος ότι είναι πιο αντιπροσωπευτικό μιας ιδέας. Με αυτόν τον τρόπο, αυτή η συγκεκριμένη εφήμερη ιδιότητα της μηχανής αναζήτησης προσφέρει την πιθανότητα της αναπαραγωγής άπειρων παραλλαγών.”

Concha García de la Fuente, Saint Inquisition (2019-2020)

Αυτό το συγκεκριμένο έργο ιδιοποιείται τις σημασίες της φιγούρας της Ιεράς Εξέτασης, για να υλοποιήσει την απόριψη ή την προκατάληψη που μπορεί να δεχτεί κάποιο άτομο προβάλλοντας μια ποικιλομορφία ιδεολογιών ή σεξουαλικών προτιμήσεων. Στηρίζεται στην φιγούρα του φυλακισμένου ή του θύματος.

Jorge Bascuñan, Hercules (αριστερά), Shield (κέντρο), The Comfort You Seek (δεξία) [2020]

Το τρίπτυχο είναι εμπνευσμένο από το κείμενο ‘white fragility’ (λευκή ευθραυστότητα) του Robin DiAngelo. Ταμπού σεξουαλικότητας, προσωπικοί προβληματισμοί του καλλλιτέχνη και ιδιοποίηση εικόνων, μαζί στοχεύουν στο να αναδιαμορφώσουν τις συμβολικές πτυχές της έρευνας. Οι μεταφορές που χρησιμοποιούνται υπαινίσσονται μια ανησυχία για την πολιτική δύναμη που καλύπτει κοινωνικούς αγώνες της σύγχρονης κοινωνίας, όπως τις απαιτήσεις του καπιταλισμού, του ρατσισμού, της πατριαρχίας, και της σεξουαλικότητας. Οι οπτικές αναφορές στον αυνανισμό και στην διείσδυση, έρχονται σε αντίθεση με τον κίνδυνο της ζωής σε ένα περιβάλλον που μας προστατεύει και μας απομονώνει από την φυλετική πίεση. Έπειτα ενθαρρυνόμαστε να αισθανθούμε άνετα και να προσποιηθούμε ότι τίποτα δεν πάει στραβά.

Dasha Che, A Monument to Shitty Affects of Now (κέντρο), an ode to a weak body and shitty affects (αριστερά και δεξία) [2020]

“Ως queer καλλιτέχν@-χορευτ@ και εκ φύσεως μοναχικό άτομο, ασχολούμαι με τις μετα-θεματικές των καιρών που ζούμε ενώ παράλληλα αντιμετωπίζω τις δικές μου ψυχικές, οικονομικές και κοινωνικές ανησυχίες ως μετανάστρια σε μια ξένη χώρα. Είμαι κουρασμέν@ και φοβισμέν@. Κουρασμέν@ και φοβισμέν@ να παραμείνω αόρατ@ εντός των προβλημάτων που με βαραίνουν και προβληματισμέν@ ότι τα συναισθήματά μου είναι περιττά και υπερβολικά θορυβώδη, χωρίς αξία ή νόημα. ‘Εχοντας φτάσει στον τρίτο μήνα της απομόνωσής μου, το σώμα μου αρχίζει να χάνει την δυνατότητα να αυτοπαρουσιαστεί με την ισχύ που απαιτεί ο χορός, δεν μπορεί πια να κινηθεί μέσα στον χώρο, μετατρέπεται σχεδόν σε αντικείμενο, σε μνημείο των άσχημων πλευρών της καθημερινότητας. Σε αυτό το ψηφιακό project, εξετάζω την (α)ορατότητα μέσω της χαρτογράφησης του εαυτού μου σε ένα αδύναμο σώμα και πνεύμα, που δεν μπορεί πια να ισιώσει, να σηκωθεί, να είναι κοινωνικό, παρά μένει μπερδεμένο και ανήμπορο σε ιδιωτικούς και δημόσιους χώρους εν μέσω της πανδημίας.”

Estefania Arriaza, Ausencia Espontanea (Spontaneous Absence) [2019]

Το project Ausencia Espontanea, κατέληξε να αποτελεί ηθελημένο μνημείο σε πολλούς ανθρώπους. Όταν η Estefania Arriaza ξεκίνησε να αναπτύσσει αυτήν την ιδέα, θεώρησε ότι θα ήταν ένα μνημείο για τη φύση, με έμφαση στις πασιφανείς συνέπειες της κατολίσθησης επί του βουνού, οι οποία άφησε τις πέτρες ως τον τελευταίο μάρτυρα της καταστροφής για να μας θυμίζει το ποτάμι που μέχρι τότε υπήρχε στο συγκεκριμένο σημείο.

Πρόγραμμα (διάλεξη): Spontaneous Absence: The Politicisation of Landscapes από 21 Ιουνίου στο TQAF Facebook και Instagram 

Fran Ansalas & Estefanía Arriaza, Sincronismo (2020) 

“A man from the town of Neguá, on the coast of Colombia, was able to climb to the high heaven. On the return he counted. He said he had contemplated human life from above.

And he said that we are a sea of fires. “The world is that,” he revealed, “a lot of people, a sea of fires. Each person shines with his own light among all the others.

There are not two equal fires. There are big fires and small fires and fires of all colors. There are people with serene fire, who don’t even know about the wind, and people with crazy fire that fill the air with sparks. Some fires, foolish fires, do not light or burn; but others burn life with so much passion that you cannot look at them without blinking, and whoever comes closer lights up.”

– Eduardo Galeano, The Book of Embraces

Το Sincronismo αποτελεί μια πειραματική, ποιητική γέφυρα ανάμεσα στην ανθρωπολογία, το Ιερό και την τελετουργία, την αλχημεία και την αφοσίωση στη Φύση. Η Estefania και ο Fran γνωρίστηκαν σε ένα εργαστήριο γλυπτικής στη Γουατεμάλα, και παρότι ο Fran επέστρεψε στην Αργεντινή, κράτησαν επαφή, συνέχισαν να ανταλλάσσουν ιδέες και ξεκίνησαν να συνεργάζονται μετά την πανδημία των τελευταίων μηνών. Σε αυτό το project, αναλύουν την έννοια της συνδεσιμότητας και της αποσύνδεσης και εξετάζουν την αφηρημένη έννοια του χωροχρόνου. Το κοινό τους ενδιαφέρον για τις μεθόδους ψησίματος του πηλού οδήγησε στην ανάπτυξη project, μέσω του οποίου καθόρισαν δύο σημεία κοινής σύνδεσης στη Λατινική Αμερική. Δύο ιερά σημεία όπου ξεκίνησαν μια φωτιά την ίδια στιγμή, παίζοντας με την ιδέα της φυσικής σύνδεσης και μοιράζοντας τη μαγεία της στιγμής. Η φυσικότητα της φωτιάς όχι μόνο μας θυμίζει την κινητήρια δύναμη που μας ενώνει, αλλά αποτελεί και αναφορά στον πολιτισμό των Μάγια.

“Επί εβδομάδες μαζεύαμε υλικά και πληροφορίες, και ξεκινήσαμε να κρατάμε οργανική ύλη που χρησιμοποιούσαμε για να ρίξουμε στη φωτιά: κυρίως δέρματα φρούτων, καφέ και λαχανικά, συμβολίζοντας τον ατέρμονο κύκλο της ζωής. Η φωτιά, από την οποία εξαρτάται η ανθρώπινη ζωή, ήταν έννοια φορτισμένη με έντονο νόημα, ειδικά αυτήν την εποχή. Μας έδωσε ελπίδα.”

Navot Miller, Real Caliper Jew (2019) [αριστερά] & pre early early 2018, on a rooftop (2018) [δεξιά]

“Μου αρέσει να δουλεύω με θεματικές όπως η θρησκεία, η αρχιτεκτονική και τα ζητήματα ταυτότητας, παρουσιάζοντας τις ιδέες μου μέσα από το σχέδιο, κινηματογραφώντας και ζωγραφίζοντας με βάση τη συμμετρία και το ζωηρό χρώμα. Οι εικόνες μου παριστάνουν τοπία και κοινωνικά σενάρια σε τοποθεσίες που επισκέπτομαι μέσα από τα ταξίδια μου. Καθώς τα μέσα μου είναι το βίντεο και η ζωγραφική, τα έργα που δημιουργώ είναι οραματισμένα ως κολλάζ πολλαπλών επιπέδων από πτυχές της ζωής μου ως ατομικότητα και με τους/ις/α άλλου/ες/α.”

Ehab Aziz, Farewell letter of a Syrian refugee before sinking in the Mediterranean sea (2018)

“Εάν ο φόβος ήταν αναμεμειγμένος με άλλα συναισθήματα, όπως η αγάπη, η μετάνοια και ο χωρισμός, ο διάλογος θα εξελισσόταν αλλιώς. Πράγματι, οι λίγες αυτές λέξεις που προκύπτουν έχουν σπουδαίο νόημα, πέρα από το πρωραρχικό ένστικτο του φόβου και τη σύνηθη χρησιμότητά του. Συγγνώμη που πνίγηκα… Αυτές οι λέξεις αποκαλύπτουν την παράνοια του πολιτικο-θρησκευτικού μας προσανατολισμού. Χωρίς κανέναν φόβο, δεν θα είχαν υπάρξει θετικές αλλαγές.”