Μαριλού Βομβόλου, BDSM Project – Ιστορίες Τρυφερότητας (2020)

Αυτό δεν είναι ένα project για το BDSM, είναι ένα πρότζεκτ για τη ρευστότητα. Τη ρευστότητα των ορίων, των επιθυμιών, του εαυτού. Δεν είναι μία δήλωση υπέρ κάποιου θέματος. Είναι μια δήλωση υπέρ της ελευθερίας. Είναι ένα project για την ροή. Tην ροή ανάμεσα στη σαγήνη, τον φόβο και την απόλαυση. Την ροή ανάμεσα στη βία και την τρυφερότητα. Την ροή ανάμεσα στα υγρά, στα κορμιά, στις ψυχές. Αυτό δεν είναι ένα project για το σεξ. Είναι ένα project για την ομορφιά της ασσυμετρίας. Για τον τρόμο και την ευτυχία της πτώσης. Για όλους όσους παλεύουν να μην φοβούνται «όλη την λάσπη, όλη την λάμψη της ψυχής τους.»

Προσοχή: αυτό το έργο είναι μόνο ηχητικό

Miriam Poletti, Inhabit (2020)

Ο φόβος δεν αποτελεί μέσο υπεράσπισης των υποκείμενων “συνόρων”, αλλά είναι μάλλον αυτός που στέκεται σαν τροχοπέδη. Καταλαμβάνει κάποια σώματα ώστε κατά κάποιο τρόπο να “πιάνουν” λιγότερο χώρο.

Alexandre Liberato, Before the Insurgency (2019)

Πρόθεση του καλλιτέχνη είναι να αποτυπώσει τη στιγμή της αυτογνωσίας, λίγο πριν το σημείο καμπής μιας προσωπικής επανάστασης, τη στιγμή που αφήνουμε τους φόβους μας και εφιστούμε την προσοχή μας στη σημασία της αναγνώρισης των περιορισμών της κατηγοριοποίησης των φύλων στην κοινωνία. Οι φωτογραφίες που χρησιμοποιήθηκαν στο έργο σημειώνουν μια ανοιχτή πρόκληση προς τον θεατή, προάγοντας έναν διάλογο πάνω στο ζήτημα αυτό. Τι θα άλλαζε αν το εικονιζόμενο μοντέλο ήταν άνδρας; Η εξέλιξη είναι εφικτή μόνο αν αναγνωρίσουμε τους περιορισμούς ενός επιβληθέντος στερεότυπου φύλου ως το θεμελιώδες βήμα προς την κατασκευή νέων μοντέλων παγκόσμιας χειραφέτησης.

Ally Zlatar, Constraint (2020)

Η καλλιτεχνική πρακτική της Ally συνδέεται με την κατανόηση τόσο της ατομικής εμπειρίας της ασθένειας, την ακαδημαϊκή εκπαίδευση και τις φιλοσοφικές αναζητήσεις. Το έργο της είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την προσωπική της εμπειρία της διατροφικής διαταραχής. Το αδύνατο σώμα εξομοιώνεται με την “ευτυχία” και η εκπλήρωση αυτού του συναισθήματος οδηγεί σε μια προβληματική σχέση με το φαγητό, το βάρος και την γενικότερη εικόνα του σώματος. Το έργο της πραγματεύεται τον εσωτερικευμένη διάσταση που αποκτά ο αγώνας ενάντια στην ασθένεια. Τα σημάδια πάνω στο σάρκα αποκαλύπτουν ένα εσωτερικό μαρτύριο. Συνάμα αποτελούν μια δήλωση της καλλιτέχνιδας πάνω στην ίδια την έννοια του σώματος, ως ένα αέναο σχέδιο σε εξέλιξη, σχετιζόμενο με την αγωνία και την προσπάθεια που απαιτείται για να σχηματίσει την δική του ταυτότητα.

James Leo Ramsey, Stitch.mp4 (2019) 

Το Stitch.mp4 είναι animation βίντεο που ο James Leo Ramsey ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της επιδρομικής προ-εγχειρητικής εκτίμησης με την χειρουργό του πριν την εγχείρησης αφαίρεσης στήθους του το 2019. Η χειρουργός του μίλησε για τη διαδικασία στην οποία ο ασθενής (αλησμόνητα, ο ίδιος, σε αυτην την περίπτωση), βρίσκεται χωρίς τις αισθήσεις του με τα χέρια ανοιχτά, σαν εσταυρωμένος, στο χειρουργικό τραπέζι. Ο καλλιτέχνης επικεντρώθηκε στα αντικρουόμενα συναισθήματα θυσίας, πένθους, ελεύθερης επιλογής, αυτοτραυματισμού και τροποποίησης. Δοκίμασε να ξεχωρίσει ποιες από τις κινήσεις του πονούσαν και ποιες καθησύχαζαν τον πόνο. Το βίντεο δημιουργήθηκε όταν ανάρρωνε από την εγχείρηση, κατά την οποία περίοδο οι περιορισμένες δυνατότητες κίνησης του πάνω μέρους του σώματός του τον οδήγησαν στην ιδέα αυτού του σχεδίου. Ο φόβος δεν εξαλήφθηκε μέχρι την ολοκλήρωση του βίντεο.

Αντώνης Σιδεράς, The failure of sex (2020)

Για ένα μεγάλο διάστημα, ετεροδιαμορφωτικές και αποικιακές στάσεις είχαν περιορίσει τον τρόπο που κατανοούμε queer ταυτότητες και σεξουαλικότητες. Η αποτυχία του σέξ, σκοπεύει να ανατρέψει αυτά τα στερεότυπα, δείχνοντας δύο queer χαρακτήρες που προσπαθόυν να αμφισβητήσουν τους δυαδικούς παράγοντες που περιτριγυρίζουν την ένωση τους. Η κακή ηθοποιία και η trash αισθητική του βίντεο, συνεισφέρουν προς την απεικόνιση των ανεξερεύνητων περιοχών του queer πάθους και έρωτα, στον 21o αιώνα.

Αντώνης Σιδεράς & Joshua Evan, Queerrot’s Diary (2020)

“Αν δεν έχετε επισκεφτεί αυτήν την ιστοσελίδα, είστε σκουπίδι! Υποκλιθείτε στ@ Κύρι@ και Σωτήρα μας, Queerrot. Η πρώτη φoρά που είδα τ@ Queerrot ήταν στο Λονδίνο το 2017. Απο εκείνη τη μέρα, έχω παρακολουθήσει όλες τις παραστάσεις τ@ σε κάθε καμπαρέ, έκθεση τέχνης, φεστιβάλ κινηματογράφου, και έχω κρατήσει ημερολόγιο. Η φτωχή μου αγάπη πάντα ψάχνει για συντροφιά, αλλά δεν μου είναι εύκολο να το εξομολογηθώ. Το ημερολόγιο τ@ Queerot είναι ο ψηφιακός μου ναός, όπου μπορείτε να εξερευνήσετε τα performance τ@, μαζί με αποκλειστικό υλικό του μίμου θεού. Φιλάκια, Τίνκερμπελ”

Ακολουθήστε το Querrot’s Diary εδώ

Theo Ilichenko, Critical Wounds (2016)

Η εστίασή του είναι στον αυτοτραυματισμό ως έκφραση πένθους και αντίστασης ως ανταπόκριση σε ένα τραυματικό συμβάν, όπως ο θάνατος και η βία φύλου. Αν και η αυτοεπίθεση είναι κάποιες φορές μέρος παραδοσιακών τελετών πένθους, ο σύνδεσμος μεταξύ αυτοτραυματισμού και βίας φύλου, με το συμβολικό πένθος του ατόμου που συνεπάγεται, συχνά παραβλέπεται. “Επικαλούμαι την συνειδητή χρήση του αυτοτραυματισμού εντός της φεμινιστικής και queer τέχνης ως στατηγική ενδυνάμωσης, ούτως ώστε να προσεγγίσω τον αυτοτραυματισμό ως αμφίσημο μέσο ταυτόχρονα για θεράπευση, καταπίεση (κοινωνική προετοιμασία) και πολιτική διαμαρτυρία, και για την εξερεύνηση queer πορείων μεταμόρφωσης της βίας και επανάκτησης προσώπου.” Το βίντεο βασίζεται στην επιτελεστική αναπαράσταση περίπου 10 αυτο-επιθετικών χειρονομιών που επαναλαμβάνονται εντός του περιεχομένου της ανθρωπολογίας, της ψυχιατρικής, της τέχνης της performance και της πολιτικής/ακτιβισμού.

Διεύθυνση φωτογραφίας / συνεργασία: Moritz Metzner

Πρόγραμμα (performance): Theo Ilichenko θα παρουσιάσει το “Snapshots on Queer Family-Making” στις 25 Ιουνίου (8:30μμ ώρα Ελλάδος) στο TQAF Facebook