MAx Provenzano, S0L0 (2019)

“Το S0L0 είναι το πρώτο βήμα για μια φουσκωμένη σκέψη της μοναξιάς εντός του περιεχομένου της μετανάστευσής μου. Δείχνει την σχέση των αντικειμένων με την απόλαυση και τη δική μου σχέση με μια κούκλα του σεξ, ως μεταφορές για την καθημερινή ζωή, μιας και πίσω από τα αντικείμενα υπάρχει πάντα κάποια ανάμνηση. Τα αντικείμενα με συνοδεύουν πάντα στα ταξίδια μου και μου θυμίζουν ότι τελικά δεν είμαι μόνος. Στον κενό αέρα της κούκλας βρίσκεται μια μεταφορά για την υπενθύμιση ότι δεν είμαστε ποτέ μόνοι.”

MAx Provenzano, Epístola (2016)

Προσοχή: περιέχει σεξουαλικές σκηνές και χρήση όπλων

Κωδικός: TQAF2020

“To Epístola είναι μια ανασκόπηση της βίαιης κατάστασης που συμβαίνει στην χώρα μου, την Βενεζουέλα. Η προσβαση σε όπλα αυξάνεται όλο και περισσότερο τις τελευταίες δεκαετίες, με αποτέλεσμα να συμβαίνουν περισσότερες ληστείες και δολοφονίες. Δίαφορα μέτρα έχουν τεθεί σε εφαρμογή ανεπιτυχώς από την κυβέρνηση. Αυτούς τους μηχανισμούς αποφάσισα να συσχετίσω με την προσωπική μου ζωή, παίρνοντας πίπα σε ένα όπλο για να ορίσω μια δυαδική συνομιλία. Πρόκειται για μια αναφορά στην υποταγή και τις σχέσεις εξουσίας, στην απόλαυση και στο πώς μετατρέπεται σε πορνογραφική γλώσσα και σε μοτίβο αυθεντίας. Σκέφτομαι ότι οι Βενεζουέλιανοι παραμένουν απαθείς προς το φαινόμενο, όσο αυτό γίνεται παγκόσμιο: τα όπλα παραμένουν μηχανισμός ελέγχου.”

MAx Provenzano, φωτογραφίες (2014-2020)

馴化熱帶:-統治的簡單的練習, Mee Nam – Muybridge o la Involucíon delHombre, Vidrio, FUente, Venus of Captivity [πάνω αριστερά προς κάτω δεξία]

Ο φόβος εξετάζεται ως μια προσέγγιση προς την κατάσταση αβεβαιότητας και μοναξιάς. “Μέσα από αυτή την συλλογή έργων, ο σκοπός μου είναι να παράγω επίπεδα νοημάτων και συνδέσεων που σχετίζονται με αυτά τα θέματα. Απ’τον μικροσκοπικό κόσμο και τους ιούς, μέχρι τους πλανήτες και τις θεότητες, όπως είναι η Αφροδίτη. Αυτή η πορεία εμπλέκει το κοινωνικό σώμα. Οι εικόνες παρουσιάζουν το σώμα μου σε διαφορετικές καταστάσεις, ενώ αλληπιδρώ με τα περιβάλλοντα αντικείμενα. Προσπαθώ να μιλήσω για την οικειότητα και τη σεξουαλικότητά μου, αλλά ταυτόχρονα η προσπάθεια αναδεικνύεται σε κάτι συλλογικό και αποτελεί κομμάτι των queer αναζητήσεων της σύγχρονης κοινωνίας.”

Μαριλένα ΑλιγιζάκηElena Ilia (2020)

Το έργο αποτελεί ένα βίντεο-ντοκιμαντέρ της ζωής της Elena Ilia. Η Elena προσδιορίζεται ως ΛΟΑΤΚΙ+ άτομο και ανήκει στην οργάνωση Proud Seniors Greece (ομάδα υποστήριξης ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων 50+). Εκπροσωπώντας όλους εκείνους που μάχονται με την αναγνώριση της ταυτότητας φύλου και του σεξουαλικού προσανατολισμού τους, από το σύνολο της κοινωνίας, μιλάει για το πώς εκείνη στην ηλικία των 50 ετών έκανε coming-out και τι πραγματικά φοβόταν μέχρι τότε. Μιλάει για τη μάχη της με το φόβο της αποκάλυψης του σεξουαλικού προσανατολισμού της, αλλά και για τις καθημερινές μάχες απέναντι στους επικαθήμενους φόβους που επιβάλει η κοινωνία σε σχέση με τη κανονικότητα.

Louise Mutabazi, Brown and Bright (2019)

“Το Brown and Bright είναι ένα κείμενο που έγραψα μετά από ένα εργαστήριο για Αφρικανές γυναίκες συγγραφείς που έλαβε χώρα στη Γκάνα τον Οκτώβριο του 2019 μέσω του African Women Development Fund.” Σ’αυτό το 10-ήμερο εργαστήριο συμμετείχαν 20 φεμινίστριες από 14 αφρικανικές χώρες. Το κείμενο μετατράπηκε σε ηχητικό έργο στα πλαίσια της έκθεσης «Relocating Narratives,» που έλαβε χώρα στη Ρουάντα τον Δεκέμβριο του 2019, υπό την αιγίδα του Goethe Institute Kigali και του Rwanda Arts Initiative σε σχέση με το μέλλον του πλανήτη. Η ολοκλήρωση αυτού του έργου κατέστη δυνατή χάρη στην βοήθεια των καλλιτεχνών Alla Poppersoni και Sarah Wenziger.

Fabio Le Fanu, Queer Youth (2015 – )

“Η Queer Youth είναι ένα project που ξεκίνησα το 2015 για να εξερευνήσω την queer ταυτότητά μου και για να προσπαθήσω να αποδεχτώ την σωματική δυσμορφία μου. Ο εγκωμιασμός του υπερ-ανδρισμού είναι πολύ δυνατός στην κοινωνία μας και στον κόσμο των γκέι. Για αυτό το λόγο άρχισα να επικεντρώνω τη δουλειά μου στην έκφραση του φύλου και της σωματικής αναπαράστασης στην queer κοινότητα. Μου αρέσει να συνδέομαι με το άτομο απέναντί μου μέσω της κάμεράς μου, να πρέπει να δημιουργηθεί οικειότητα και εμπιστοσύνη σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα ώστε να αφεθεί και να είναι γυμνό με κάθε έννοια. Μου αρέσει να συλλέγω εικόνες από προσωπικότητες και ευθραστότητες.”

To Through the Skin είναι ένα φωτογραφικό project ιστοριών για τον άνθρωπο, το σώμα, τη σάρκα, την ταυτότητα, το δέρμα, τις τρίχες, την πληγή, το ελάττωμα, τα άκρα, το φύλο, την οικειότητα, την αισθητική, την κοινωνία, την πολιτική, το απόκρυφο, την ντροπή, τη διαφυγή, το άγγιγμα, τη γνώση, τη σκέψη και τη συμφιλίωση. H σειρά αυτή, εστιάζει στις πρακτικές κανονικοποίησης, εξιδανίκευσης, διόρθωσης, σχηματισμού, κάλυψης και ομογενοποίησης, που παράγονται και οργανώνονται από ανώνυμα σώματα και ποικίλους μηχανισμούς κυριαρχίας στην κοινωνική σφαίρα. Το σώμα, που στο κοινωνικό πλαίσιο είναι άλλοτε υποκείμενο και άλλοτε αντικείμενο, υποκειται σε διαφορετικούς και αλλεπάλληλους σχηματισμούς μέχρι να γίνει αποδεκτό. Η ίδια η γλώσσα αντικειμενοποιεί και περιορίζει το σώμα σε συνοπτικές δηλώσεις τύπου: είναι ασχημ@, ελλατωματικ@, χοντρ@, άρρωστ@, γέρ@. Οι παραπάνω μηχανισμοί οδηγούν τα υποκείμενα στον ασπασμό της ψευδαίσθησης της ελευθερίας και στην αυτο-λογοκρισία. Το έργο αυτό, που επιχειρεί να υπερβεί τις εξισωτικές εικόνες του σώματος αποκαλύπτοντας τη διαφορετικότητα των ανθρώπινων σωμάτων, δίνει έναυσμα στον αποδέκτη να παράξει τους δικους του λόγους για τη μοναδικότητα της ατομικής εμπειρίας, την εμπειρία του εαυτού και τη δυσμορφία του σώματος.

Marija Šabanović, Connections (2017) [αριστερά]

“Ένα πρωινό τον Αύγουστο του 2015, ξύπνησα με έναν δυνατό πόνο στο στομάχι. Αργότερα την ίδια εκείνη μέρα έμαθα ότι είχα κάποιους όγκους που έπρεπε να αφαιρεθούν. Δύο μήνες αργότερα βρήκα τον συγκάτοικό μου Florian ξαπλωμένο στο κρεβάτι του. O πόνος του ήταν τέτοιος που καταλαβαινα ότι τα πράγματα μάλλον είναι σοβαρα. Διαγνώστηκε με καρκίνο. Oι μήνες εκείνοι ήταν μήνες φόβου, πόνου, αγωνίας και θλίψης. Μοιραστήκαμε αυτή τη δύσκολη εμπειρία της ασθένειας μαζί, την ίδια στιγμή.”

Marija ŠabanovićFlorian in Drag (2016) [πάνω]

“Από το 2014 μέχρι το 2017 έμενα στην Türkis Rosa Lilla Villa, ένα queer κοινόβιο σπίτι στη Βιέννη. Σε εκείνο το μέρος τράβηξα τη φωτογραφία του Florian, με τον οποίο συγκατοικούσα εκείνη την περίοδο, ενώ προετοιμαζόταν για το drag show του στο τοπικό queer μπαρ Marea Alta.”

Marija Šabanović, Boy and his chicken (2018) [πάνω]

“Ο Simeon είναι ένα δωδεκάχρονο αγόρι που συνάντησα δυό χρόνια πριν όταν ο ίδιος και η queer οικογένειά του έφρασαν στη Βιέννη από τη Ρωσία, διαφεύγοντας από το απολυταρχικό καθεστώς του Vladimir Putin. Έχει τρεις γονείς, δύο από τους οποίους είναι non-binary, και ζει μαζί τους σε ένα κοινόβιο σπίτι. Μεγαλώνοντας σε ένα queer περιβάλλον, ο Simeon δοκιμάζει πράγματα και ρόλους που συχνά απαγορεύονται στα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του. Όταν πρωτογνώρισα αυτό το παιδί, φορούσε μια ροζ φούστα μπαλέτου και είχε τα μαλλιά του μοϊκάνα. Τώρα έχει πράσινα μαλλιά και ένα κοτόπουλο με το όνομα Klara.”

Gaby Bila, Who’s Watching Who (2019)

“Με νοιάζει, τολμάω, προκαλώ. Δεν είμαι το κορίτσι της διπλανής πόρτας. Είμαι απλά εγώ. Ακολουθώ το μυαλό μου και τις επιθυμίες μου. Δεν είμαι απλά μια γκρινιάρα, δεν μπορώ να μπω σε καλούπια, δεν ενθουσιάζομαι εύκολα, ούτε με πείθουν τα λουλούδια, οι ατέλειωτες υποσχέσεις και τα σπασμένα όνειρα. Δεν φοβάμαι να ξεπεράσω τα όρια στην τέχνη μου, και οι performances μου μιλούν για τον κόσμό στον οποίο βρίσκομαι και πώς μπορώ να τον αλλάξω … οι λέξεις μου και οι ιδέες μου θα πειράξουν τον εγκέφαλό σου και θα ανοίξουν το μυαλο σου. Επιθυμώ να αλλάξω τον κόσμο και το περιβάλλον γύρω μου μέσα από το φεμινισμό, την πολιτική του queer και την αναρχία, μέσα από συναισθήματα και πράξεις, όπως και μέσα από το λόγο υπέρ της ανεκτικότητας, της εμπιστοσύνης και της ενεργούς δράσης.”

Πρόγραμμα (performance): Η Lady Gabi θα παρουσιάσει το “I Am Not Your Muse” στο @gabybilagunther στο Instagram στις 24 Ιουνίου (8μμ ώρα Ελλάδος)

Βάσια Αμπατζή, I am you (2019)

Κωδικός: IAMYOU

Στις ανθρώπινες σχέσεις πολλές φορές ο λόγος ύπαρξης του ενός μετατρέπεται σε πείραμα υποταγής. Η δομή της ανθρώπινης κοινωνίας χρησιμοποιεί στερεότυπα, αποσκοπώντας στη δημιουργια του συναισθήματος του φόβου με σκοπό την ανάκτηση του ελέγχου. Όταν όμως έρθει η στιγμή όπου τα κακοποιημένα πλάσματα ξεκινούν την επανάστασή τους, τότε οι δήμιοί τους έρχονται αντιμέτωποι με την πιο αγνή και αληθινή μορφή δύναμης.

‘Αγγελος Τσαρούχας, Houseraiders (2020)

Φόβος είναι το άγνωστο με το οποίο ερχόμαστε αντιμέτωπ@ όταν τολμούμε να αμφισβητήσουμε το προβληματικό κανονικό. Φόβος είναι να αναπτύσσεις προσδοκίες τις οποίες η κοινωνία δεν σου επιτρέπει τελικά να εκπληρώσεις, παρά την προσπάθεια σου. Χαρακτηριστικά όπως το βιολογικό σου φύλο μπορεί ακόμη σήμερα να έχουν κύριο ρόλο σε σημαντικές αποφάσεις για την επαγγελματική σου ζωή, τις προσδοκίες, το μέλλον σου.

Οι Houseraiders καταφθάνουν με θράσος και σκοπό την ανατροπή κάθε κατεστημένου. Ίσως σας θυμίζουν παιδικούς ήρωες/ηρωίδες/ήρω@ της τηλεόρασης. Ίσως σας θυμίζουν κάθε σεξιστική αποκριάτικη στολή καμαριέρας. Μα μπορείτε να καθησυχαστείτε, αφού οι ήρω@ μας δεν είναι εδώ για να εκπληρώσουν τις προσδοκίες της παραδοσιακής κοινωνίας.

Αυτά τα GIFs είναι μέρος μιας διαδραστικής εφαρμογής / παιχνιδιού που βρίσκεται υπό ανάπτυξη. Ευχαριστούμε την Ευαγγελία Πασχαλίδου.

Kupalua, I Listen to Voices (2019) 

Προσοχή: περιέχει γυμνές σκηνές

Κωδικός: TQAF2020

“Το Kupalua βρίσκεται συνεχώς σε κίνηση. Δεν υπάρχουν ίχνη ηθικής ή όρια στην δουλειά του. Είναι ταυτόχρονα εξωγήινο και γήινο. Ταξιδεύει από το εσωτερικό του αιδοίου στο διάστημα με την ταχύτητα του φωτός. Δεν υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα στη φύση και τον πολιτισμό και το σώμα και το σύμπαν, το οργανικό και το συνθετικό. Κόκορας, βάτραχος, βροχή, μελωδία, συνθεσάιζερ, μικρόφωνα και επεξεργαστές. Η κατασκευή του σώματος, ως άλλο προσθετικό μέλος, φωτίζει το τοπίο, και έρχεται σε επαφή με το διάστημα. Δεν ξέρω που βρίσκομαι όταν ακούω/βλέπω το Kupalua, εάν βρίσκομαι κάτω από το νερό ή πάνω από την ατμόσφαιρα, αιωρούμενο, απελευθερωμένο από τη βαρήτητα, την ένδυση, τον χρόνο. Είναι σαν ένα ταξίδι μέσα στα ηχητικά κύματα.”

Petra Brnardic, Fever (2015) 

“Στις πειραματικές ταινίες μικρού μήκους μου χρησιμοποιώ τεχνικές κολλάζ και ψυχεδελικές, χρωματιστές εικόνες, εμπνευσμένες απο τις βωβές ταινίες και τις underground cult ταινίες των 60s, 70s, 80s, με αισθητική horror και camp. Η δουλειά μου είναι σκληρή, μακάβρια, παραισθητική και γεμάτη απο πολώσεις όπως, σεξ και θάνατος ή καλό εναντίον κακού, έτσι όπως είναι και οι πιο βαθιές σπηλιές της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης και ο ωκεανός του υποσυνειδήτου. Το ”Fever” ειναι μια οπτική ροή συνείδησης που απεικονίζει όνειρα, φαντασιώσεις, οράματα μίας γυναίκας, όπως και σε ένα ψυχεδελικό ταξίδι ή στις κάρτες ταρό. Οι εικόνες είναι φορτισμένες με τις συγκρούσεις μεταξύ του Έρωτα και του Θανάτου, της ομορφίας και του τερατουργήματος, μυστικιστικές θεματικές και παρουσιάζουν διαφορετικές οπτικές της ψυχής, διαφορετικά γυναικεία αρχέτυπα και πολλά alter ego ενός ατόμου, την γυναία ως μάρτυρα, βασίλισσα, ιέρεια ή δύναμη της φύσης. Επίσης, απεικονίζω αρκετά λεσβιακά, αμφι και queer όργια, εικόνες εξύψωσης που μπορούν να μοιάζουν και ως πύρινος πόνος, εφιάλτης, σαρκική και πνευματική έκσταση.”

Li Yilei, Venus Im Pelz (2020)

Το Li παρουσιάζει μια σειρά από φωτογραφίες και κείμενα ως ένα ψηφιακό zine, ονόματι Venus Im Pelz. Το έργο αντλεί το όνομα του από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Leopold von Sacher-Masoch, από τον οποίο προήλθε η λέξη ‘μαζοχισμός’. Οι εικόνες των κουκλών που έχει κατασκευάσει το Li αποτελούν μια εξερεύνηση πάνω στην παρουσίαση της αυτό-εικόνας και της κατασκευής του φύλου. Ως ένα άτομο με σύνδρομο Asperger που καταπιάνεται με ζητήματα φύλου, οι εικόνες και η μινιμαλιστική ποίηση του Li είναι μέρος της έρευνάς του για τη δυσφορία του φύλου, την αγαλματοποιία και τον πυγμαλιωνισμό.

Πατήστε εδώ να δείτε το ολοκληρωμένο έργο

KS Brewer, Baubo (2019)

Το καταπιεσμένο σώμα και η ψηφιακή φωνή της Baubo είναι αποτέλεσμα της μελέτης της KS Brewer πάνω σε αρχαιοελληνιλές ιδέες περί του γυναικείου σώματος και της ψυχής, και αναφέρονται στην μακρά και συνεχώς συναφή ιστορία της υστερίας. Το άνω και το κάτω στόμα της επικοινωνούν μέσω μιας σειράς ανεξέλεγκτων προτάσεων που αψηφούν τη δομή του σώματος και το status quo που την περιορίζει. Η Baubo προτείνει ότι ο φόβος αποτελεί μια απάντηση στην αποξένωση, στην απόρριψη του ‘άλλου,’ το οποίο έχει οδηγήσει πολλάκις στην αποσιώπηση και τον περιορισμό των σωμάτων και των φωνών από κάθετι διαφορετικό.

Πρόγραμμα (διάλεξη): Η KS Brewer παρουσιάζει το “Making Monsters: Western Constructions of the Female ‘Other’ Across Time and Space” απο τις 22 Ιουνίου στο TQAF Facebook και Instagram

Baubo Σενάριο

Upper mouth : Regular // Lower mouth: Bold

I’m hysterical! I’m hysterical! I’m hysterical! I’m hysterical! I’m hysterical! (Overlapping both voices)

Sheeeesh …What bullshit…. Hello…. HELLO… Could you please listen to me?

I’m talking to you.

What are you scared of?

Why are you scared of me?

Για να διαβάσετε το ολοκληρωμένο σενάριο, πατήστε εδώ