Tracing A City, A South Asian Queer Pamphlet (2019)

“Το A South Asian Queer Pamphlet είναι μια υπερφυσική ιδέα που δοκιμάζουμε στη διαδικασία δημιουργίας μιας πληθυντικής σχέσης μεταξύ της παγκόσμιας αντίληψης για τη μη ηγεμονική πολιτισμική έκφραση και τη Νοτιοασιατική υποδεέστερη ρευστή προοπτική. Για εμάς, ο φόβος είναι σαν μια πανοραμική κατάσταση όπου η ιδέα(-ες) της συνύπαρξης πάντα λαμβάνεται υπ’ όψιν ως μια ‘υποθετική κατάσταση.’ Πιστεύουμε πως το “Άφοβο-Queerness” θα είναι η μελλοντική δύναμη που θα μας βοηθήσει να εκφράσουμε την ανατρεπτική περιθωριακή πολιτική κολεκτίβα της ‘ξεμάθησης’.”

Lazare Lazarus, Sugiton (2020)

Προσοχή: πορνογραφικές εικόνες

Κωδικός: TQAF2020

“To Sugiton είναι η ιστορία του ραντεβού μου με τον Evren, στα ερωτικά τοπία από πεύκα, ασβεστόλιθο και πολύχρωμα ερείκη του Calanque de Sugiton, διάσημο στη Μασσαλία ως παραλία γκέι γυμνιστών.”

Lazare Lazarus, Suburb Pornography (2020)

“Σε αυτή τη ζωγραφιά σχετίζω τη σεξουαλικότητα των προαστιακών σωμάτων, που μεγάλωσαν στα περίχωρα μεγάλων πόλεων.”

Peter Max Lawrence, QUEER in KANSAS (2007)

Το QUEER in KANSAS αποτελεί μια εξερεύνηση της εσωτερικής και εξωτερικής διαμάχης ανάμεσα στην ανάγκη για καλλιτεχνική έκφραση, την κατανόηση της πολυσχιδούς φύσης της αγάπης, και της ρύθμισης της μανίας που προκύπτει ως αποτέλεσμα της διαδικασίας. Ο συνδυασμός της γλώσσας των εικαστικών τεχνών, του ήχου, της μουσικής και της performance μας επιτρέπει να προσεγγίσουμε ένα υψηλότερο νόημα μέσω της ‘μαγικής’ τελετής που είναι η καθημερινότητα και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας queer καλλιτέχνης. Η ταινία αποζητά να ερευνήσει τις απόλυτες αλήθειες και τα ψέματα της ενδοσκόπησης, χρησιμοποιώντας τα εξής μέσα: Super8 film, διαφορετικές μορφές βίντεο, φωτογραφία, ηχητικά μηνύματα, κ.λπ. Αυτή η ‘χειροποίητη’ ταινία εξελίχθηκε σε ντοκυμαντέρ που εξετάζει τη σχέση ανάμεσα στην κατάθλιψη και την ασταμάτητη ανάγκη για δημιουργία. Ούσα λυπηρή και σκοτεινή, η ταινία του Lawrence χρησιμοποει το χιούμορ και μια διάχυτη αίσθηση ‘joie de vivre’ (χαρά της ζωής) για ισορροπία. Το έργο είναι μια αυτοβιογραφική ιστορία ενηλικίωσης που επικεντρώνεται σε έναν καλλιτέχνη που προσπαθεί να συμφωνήσει τις δημιουργικές του δράσεις με την σεξουαλική του ταυτότητα.

Lazare Lazarus, Cruising Islands (2019)

“Μια ζωγραφιά εμπνευσμένη από το νησί “Ramier,” μια μέκα για γκέι φλερτ για 50 χρόνια, νότια από την Τουλούζη, στο αρχιπέλαγος Γκαρόν, τώρα υπό την απειλή της αστικοποίησης.”

Ahmet Rüstem Ekici, Daydream I, II, III (2018)

Σημείωση: Για να δείτε αυτό το έργο, παρακαλούμε όπως κατεβάσετε την εφαρμογή ARTIVIVE δωρεάν στο κινητό σας και τοποθετείστε τη συσκευή σας μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή σας.

Ahmet Rüstem Ekici, Davet (2019)

Η αρχιτεκτονική δραστηριοποιεί και οριοθετεί τις συνήθειες και τις συμπεριφορές μας στο δημόσιο χώρο. Το χαμμάμ δεν είναι μέρος που εξυπηρετεί μόνο έναν πρακτικό σκοπό: είναι επίσης χώρος κοινωνικοποίησης. Αλλά σε σχέση με τον φόβο, ποιος κοινωνικοποιείται σε αυτούς τους χώρους στις μέρες μας; Παρότι η ηρεμία που προκύπτει από τη διάθλαση του φωτός της ημέρας που στάζει από τα μάτια του ελέφαντα και μετατρέπεται σε ατμό και βερτζούς, τα λουτρά είναι φωλιές κοινωνικής επαφής, επανάστασης, κινητοποίησης, ευχαρίστησης, θεραπείας, δολοφονιών και θρύλων. Σήμερα, η εμπειρία του χαμμάμ αποτελεί τουριστική ατραξιόν, αλλά ο αριθμός τέτοιων χώρων συνεχίζει να μειώνεται και η αρχιτεκτονική τους να προσαρμόζεται στις νέες συνθήκες. Η συλλογή αυτή, κοιτάει την προσωπική εμπειρία του χαμμάμ μέσα από την κλειδαρότρυπα, επικεντρώνοντας την προσοχή της στην προφορική μνήμη και φέρνει το κοινό σε επαφή με το (α)ορατό μέσω της χρήσης της εφαρμογής Artivive.

Πρόγραμμα (εργαστήριο): Ο Ahmet Rüstem Ekici θα παρουσιάσει το “Introduction to Augmented Reality and the Artivive Application” στις 27 Ιουνίου (5μμ ώρα Ελλάδος) στο TQAF Instagram Live.

Ahmet Rüstem Ekici, Merman (2019)

Ahmet Rüstem Ekici, Hidden (2019)

Σημείωση: Για να δείτε αυτό το έργο, παρακαλούμε όπως κατεβάσετε την εφαρμογή ARTIVIVE δωρεάν στο κινητό σας και τοποθετείστε τη συσκευή σας μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή σας.

Ahmet Rüstem Ekici, Arınma (2019)

Δημήτρης Ταΐρης, The Urge (2019-2020)

The Urge είναι μια φωτογραφική εργασία/έρευνα πάνω στις δημόσιες ανδρικές τουαλέτες και τη διάδραση που υπήρχε εκεί από τη δεκαετία του ’80 μέχρι και σήμερα.

Marika Kochiashvili, Fear of the Nipple (2019)

Το πολιτιστικό πλαίσιο της Γεωργιανής κοινωνίας καθορίζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία, με επικεφαλής τον Πατριάρχη. “Τα διατάγματα που εκδόθηκαν από αυτόν τον 87χρονο μοναχό προσπαθούν να κρατήσουν την κοινότητα ηθικά ενάρετη, συμμορφώνοντας την με έναν παραδοσιακό και πατριαρχικό τρόπο ύπαρξης. Η σειρά φωτογραφιών The Fear of the Nipple είναι μια ωδή προς τη θηλυκότητα και μια άμεση επίθεση σε ένα μισογυνικό σύστημα που με έκανε να ντρέπομαι σαν ομοφυλόφιλη έφηβη στη Τιφλίδα.

Ο ηθικός έλεγχος που βίωσα ως έφηβη εξαπλώνεται πια και στις ψηφιακές πλατφόρμες όπου αφήνουμε το στίγμα μας. Χωρίς να γίνεται αντιληπτό, υποβάλλουμαι τα ίδια μας τα σώματα σε ένα σύστημα λογοκρισίας εξ ιδίων ώστε να ταιριάζουν μέσα στις προδιαγραφές και τα αυστηρά πλαίσια που καθορίζονται από τα κοινωνικά δίκτυα.”

Santanu Dutta, Those Days and Nights in the closet I, II and III (2019)

Οι περισσότεροι ομοφυλόφιλοι άνθρωποι στην Ινδία από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, αν και ο νόμος κάτω από την ενότητα 377 που εγκληματοποιούσε τον ομοφυλόφιλο έρωτα έχει καταργηθεί από το 2018, θα προτιμούσαν να παραμείνουν στην ντουλάπα (κρυμμένοι). Ο αποικιοκρατικός νόμος που εφαρμόστηκε το 1861 έχει δημιουργήσει μια πολιτισμική αντίληψη για τα άτομα που διαφέρουν από την ετεροκανονική συμπεριφορά, σύμφωνα με την οποία θεωρούνται προσβλητικά και παραβατικά, σχεδόν βλάσφημα. Το γκέι άτομο ακόμα προτιμά να βρίσκεται στην μεταφορική ντουλάπα για να αποφύγει την ντροπή. “Η ζωγραφική μου αποκαλύπτει την αντιφατική ντουλάπα· έναν queer χώρο που γεννήθηκε κυρίως μέσα από τον φόβο όπου η ζωή απολαμβάνεται έστω και με περιορισμούς λόγω αυτού.”

Arvin Ombika, SYMPOSIUM (2017)

Αυτό το έργο αντλεί από τους διαλόγους του Συμποσίου του Πλάτωνα, όπου διανοούμενοι συζητάνε γύρω από το θέμα του ομοφυλοφιλικού έρωτα. Μέσα από το διάλογό τους, η ομοφυλοφιλία δικαιολογείται εντός της ετεροκανονικής κατασκευής. Η φυσιολογικοποίηση της ετεροκανονικής οπτικής προκαλεί φόβο που εκδηλώνεται ως ομοφοβία και εκδίωξη, ως αποτέλεσμα του νόμου σε κάποιες χώρες όπως τον Μαυρίκιο, από όπου προέρχεται ο καλλιτέχνης. Ο τρόμος που κυριαρχεί αναγκάζει γκέι άντρες να κρύβονται και τους αρνείται πλήρη αναγνώριση της σεξουαλικής τους ταυτότητας, η οποία απεικονίζεται από το άσπρο ύφασμα στην προκειμένη περίπτωση. Η ιστορική διάνοια προσφέρει διδάγματα που αναγνωρίζουν σε ομοφυλόφιλους ανθρώπους τα δικαιώματά τους αλλά η ηγεμονική ετεροκανονική κοινωνία συνεχίζει να φοβάται την αποδοχή τους.

Arvin Ombika, Whited Sepulcher: Sec.250 – 1938 (2020)

Ο πίνακας αναφέρται στον αποικιοκρατικό νόμο που τέθηκε σε ισχύ το 1938 και εγκληματοποιεί τον ομοφυλοφιλικό έρωτα στον Μαυρίκιο. Είναι μια από τις αιτίες, πέρα από τις κοινωνικο-πολιτισμικές προκαταλήψεις, που αναγκάζει τους περισσότερους Μαυρικιανούς γκέι να υποκρίνονται στην κοινωνία, παρόλο που αυτό μπορεί να καθιστά το γκέι άτομο συνεχώς ως ένα Λευκό Μνήμα για τον εαυτό του. Ο κάμπος ζαχαροκάλαμου είναι ένα πεδίο αναμνήσεων αυτοκρατορικής νοσταλγίας, το μαστίγιο σηματοδοτεί την Βικτωριανή επιβολή της εποχής, κάνοντας το γκέι άτομο να φαίνεται σαν να αντλεί σαδιστική ηδονή κάτω από την απειλή του νόμου, σαν σε παιχνίδι BDSM. Όλα όσα είναι το γκέι άτομο, αλλά σε κατάσταση φόβου.

Simona Mancheva, Induction (2019)

Τα μαντάλα χρησιμοποιούνται για να αναπαραστήσουν μια ολότητα – ένα είδος οπτικού διαγράμματος που χρησιμοποιεί μοτίβα ως αναπαράσταση ενός μικρόκοσμου. Επιπλέον, χρησιμοποιούνται στα νέα βίβλια ζωγραφικής για τη διαχείριση και μείωση του άγχους, αποτελώντας μία διασκεδαστική και “αφηρημένη” μέθοδο αντιμετώπισής του. Τα μάνταλα με ερωτικές αναπαραστάσεις προσπαθούν να διευρύνουν τους ορίζοντες των ανθρώπων όσον αφορά την κατανόηση της σεξουαλικότητας, το ασφαλές σεξ, τις διακρίσεις. Ειδικά μαντάλα που μιλούν για τη σεξουαλικότητα και την κατανόησή της από τους ανθρώπους, για το ασφαλές σεξ και την αντίληψη της σεξουαλικής συμπεριφοράς μπορούν να αποτελέσουν εγχειρίδιο σεξουαλικής αγωγής και εκπαίδευσης.

Εδώ παρουσιάζονται μόνο οι ζωγραφιές του συγκεκριμένου βιβλίου, το οποίο έγινε σε συνεργασία με το πρότζεκτ “Ασφαλείς Επιλογές” των Σκοπίων.

Click here to open and download Induction (Colouring Book)

SIKSA, Revenge on the Enemy (2020)

Το Revenge on the Enemy είναι μια συλλογή αποσπαμάτων ποίησης από το νέο, ομότιτλο δίσκο του συγκροτήματος, που οι SIKSA θα δημοσιεύσουν μέσα στους επόμενους μήνες. Περιλαμβάνει προσωπικές διηγήσεις βιασμού, τραύματος και εκδίησης.

Μετάφραση: Agata Pyzik

Walid, Dihya’s Child (2018)

Ο χαρακτήρας σε αυτήν φωτογράφηση κατάγεται από την εκπληκτική πολεμίστρια Dihya. Ωστόσο, μάχεται στο τώρα για ένα σύγχρονο θέμα: την ταυτότητα. Το συγκεκριμένο άτομο δεν είναι σίγουρο για το ποιο είναι, και κατά συνέπεια, ούτε και για το πώς να εκφραστεί. Ο στόχος του project είναι να φωτίσει την σύνδεση ανάμεσα στην ταυτότητα και την έκφραση μέσω του ρουχισμού που φαινομενικά έρχονται σε αντίθεση: από το “ανδρικό” προς το “γυναικείο” και από το δυτικό προς το παραδοσιακό. Βυθίζοντας μας σε αυτόν τον αγώνα ταυτότητας, αμφισβητούμε την ιδέα που έχουμε για το σύγχρονο queer σώμα και την αντίληψη μας για την παγκοσμιοποίηση.

Φωτογραφία: Nawel Baya

Walid, Stripped (2019)

Η φωτογράφηση αποσκοπεί στο να απογυμνώσει την Τυνησιακή ταυτότητα στο ελάχιστο. Η απουσία αξεσουάρ και σκηνικών, επικεντρώνει την προσοχή μας στο queer σώμα και τις κινήσεις του. Το σώμα αυτό είναι ελεύθερο και γαλήνιο, γιατί επιτρέπεται να είναι για μια στιγμή. Αυτές οι φωτογραφίες δεν έχουν στόχο να απολογηθούν, αλλά ακόμα κι έτσι ελέγχονται. Αν και γειωμένες κλίνουν προς το φαντασιακό. “Συνειδητοποίησα ότι τίποτα δεν είναι πιο αντιπροσωπευτικό της καταγωγής μου και της queer ταυτότητας μου από το να δείξω τον εαυτό μου σε όλη μου την απλότητα. Η εκπροσώπηση των διαφορετικών ταυτοτήτων μου μέσω της τέχνης μου δεν ήταν ποτέ καλύτερη. Κυρίως επειδή αυτή η αναπαράσταση είναι, για πρώτη φορά, σιωπηρή.”

Πρόγραμμα (διάλεξη): O Walid θα παρουσιάσει το ” Fear: Being an Artivist in Tunisia” στις 25 Ιουνίου (6μμ ώρα Ελλάδος) στο TQAF Facebook

Δέσποινα Μαρκάκη, ΣούπερΦαμπ (2019-2020)

Αυτός είναι ο ΣούπερΦαμπ! Είναι ο υπερήρωας κάθε πλάσματος του κόσμου, χαρούμενος περήφανος και φυσικά φάμπιουλους. H υπερδύναμη του Σούπερφαμπ, είναι πως δεν μπαίνει καν στον κόπο να νοιαστεί όταν κάποιος του επιτίθεται, τον μειώνει ή τον κατακρίνει. Περπατάει και αφήνει την υπερφαμπιουλοσύνη του να λάμψει πάνω στους εχθρούς του. Είναι ο φίλος που θα μας εμπνεύσει να γυρίσουμε σε όσους μας αδικούν και να τους πούμε απλά… “go fab yourself.”

Nothing human is alien to me
“I am a normal person and I want to be honest with everybody the way I am when I am alone with Him and the Sea. I want to take his hand or embrace him when I am overwhelmed with emotion; I want to introduce myself as his husband and not his brother or friend; I want to stop telling stories about a girlfriend that doesn’t exist; I want to escape the fear that I would lose my job; I simply want to be happy like any other human.”

You think this is about sexual characteristics?
“It is not. Because we choose, first and foremost, a person. The soul isn’t of any sex, and I consider the soul to be the most important thing. I cannot be with someone just because of their attractive body — I need to be attracted to their personality. For this reason, there is no difference for me when it comes to choosing my partner, I don’t care if it is a man or a woman.”

I refuse to live like this
“Spitting, humiliation and abuse from those whose duty it is to protect human rights; broken bones, constant tears, nights spent in the streets due to conflicts with those who are supposed to be closest to you; permanent ‘correction’ by religion, threats to lock me up in a mental hospital — this is what forces me to remain silent.”

I won’t be ashamed to murder a gay
“That’s what my older brother said, holding me out of the eighth floor window. I knew about his homophobia so I was trying to keep it all secret. But when my brother got hold of my private correspondence, his fears were confirmed. Due to the never-ending threats and beating, I left home on the verge of suicide. Were it not for the support of my loved one, this story would have died with me.”

Society has made me secretive
“Everyday, I am forced to play heterosexual roles to avoid homophobia. I try to make a joke when people ask me “Who do you prefer?” I have to hide my bisexual nature all the time. We are not actors and life is not a play where we have to learn new parts every day.”

Carolina Dutca, No Silence (2016)

Σύμφωνα με την Carolina Dutca, στην Transnistria όπου μένει και εργάζεται επικρατεί απόλυτη καταπίεση όποιου σεξουαλικού προσανατολισμού δεν συνάδει με το κοινώς αποδεκτό, και απόλυτη αποσιώπηση της βίας εναντίον μελών της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας. Η Carolina προσπαθεί ενεργητικά και αντισταθεί στα κοινωνικά αυτά taboo μέσω μιας σειράς φωτογραφιών για ανθρώπους που βιώνουν την εσωτερική μάχη ανάμεσα στη φύση και τις προσδοκίες του περιβάλλοντός τους. Πρόκειται για μια μάχη εύρεσης ενός ασφαλούς μέρους και την ανάπτυξη της ταυτότητάς τους σε έναν κόσμο που δεν είναι έτοιμος να τους/τις αποδεχθεί. Χρησιμοποιώντας το μέσο της φωτογραφίας, οι δημιουργοί αναπτύσσουν και παρουσιάζουν αόρατους ανθρώπους, στα μάτια του κράτους και της κοινωνίας. Στην Transnistria η έκθεση αυτής της σειράς προκάλεσε σωρεία αντιδράσεων και εν τέλει διεκόπη κάτω από τις πιέσεις της τοπικής KGB.

We need to be with someone who makes us happy
“During the long years of being married to a man, I managed to find my true self. I realised that I was under the influence of stereotypes enforced by society while I was really attracted to women only. When She appeared in my life, I finally felt that I had a meaningful relationship. We didn’t have to play roles anymore: you — a man, me — a woman. I could simply be myself.”

Those who truly love will always understand
“When he called me that night, I didn’t understand from the beginning how serious it was. His despair was endless. He walked 20 kilometres in the dark of the night trying to escape from those closest to him who failed to understand him and abused him. From that moment, I’ve been trying to protect him from all dangers which could be brought on him by those who surround him.”

We need to be with someone who makes us happy
“During the long years of being married to a man, I managed to find my true self. I realised that I was under the influence of stereotypes enforced by society while I was really attracted to women only. When She appeared in my life, I finally felt that I had a meaningful relationship. We didn’t have to play roles anymore: you — a man, me — a woman. I could simply be myself.”

James Knott, Under Construction (2020) 

Η video performance Under Construction διερευνά της έννοια της κατασκευασμένης πραγματικότητας από μια queer οπτική, μέσα από τη διάσταση του παράλογου και της camp αισθητικής που λειτουργούν σαν ένας queer μηχανισμός επιβίωσης. Το πρότζεκτ αυτό ενστερνίζεται την ατυχή πραγματικότητα και τη μεταμορφορφωτική δύναμη της αρνητικής εμπειρίας μέσα από την κατασκευή μιας παράλληλης πραγματικότητας: τοποθετώντας και οργανώνοντας κύβους σε ένα νέα αρχιτεκτονικό σχηματισμό, δημιουργώντας νέα σύνολα και περιβάλλοντα για κατοίκηση, προτού αποδομηθούν και επανασχεδιαστούν από την αρχή.